102شمس الملة و الحق و الدين، محمد بن على بن الحسينى، المعروف بالطقطقى الرسى» و در پشت آن نسخه، و در پايان همان صفحه چنين آمده بود:
كتاب بحرالأنساب به يارى خداوند در روز دوشنبه مصادف با 14 محرم الحرام سال 906 ه.ق در مشهد رضوى، على مشرفه السلام (بر صاحب شرافت آن سلام)، به قلم بنده خدا، تاجالدين محمد بن حمزه بن زهره الحسينى المدنى كه خدا او را مورد مغفرت قرار دهد، پايان يافت.
ما هنگامى كه اين نسخه را با «غاية الاختصار» مقايسه كرديم، در كمال تعجب فهميديم كه اين دو كتاب، در اصل يكى هستند، و اسم اصلى آن «الاصيلى» بوده است. علت اين نامگذارى، همانطورى كه در «غاية الاختصار» چاپشده، در صفحهچهارده آمده است، اين امر بوده كه اين كتاب به دستور اصيلالدين بن نصيرالدين محمد بن محمد بن حسن طوسى، (م 715ه.ق) نوشته شده است.
ازاينرو براى ما آشكار گرديد اين تاجالدين بن زهره كه همگان از هويتش در حيرتاند، در واقع مؤلف كتاب نبوده است، بلكه وى نسخهبردار نسخه مذكور بوده است. حال قضاوت با خواننده محترم است كه ببيند ابوالهدى محمد صيادى رفاعى (م 1327ه.ق)، چگونه به خاطر اهدافى كه در مدت يك شب طرحريزى شده است و اينجا مجال بيانش نيست، اين كتاب را به بازى گرفته، فريبكارى نموده و خواسته است تا جنايتش بر علم و دين مخفى بماند؛ غافل از اينكه خداوند به خاطر نيت زشتش، وى را رسوا خواهد كرد.
زندهباد پژوهشگر ارزشمند، سيد محمدمهدى الخرسان، اولين كسى كه پرده از راز كتاب «غاية الاختصار» برداشت. خداوند چنين مقدر ساخته بود تا به دست ايشان، باب تحقيق و پژوهشى را باز كند كه براى مدت زمان طولانى، بسته مانده بود. مؤلف كتاب، همان محمد بن على بن على بن طقطقى (م 701 ه.ق)، صاحب