261احرام، پوشيدن لباس بندگى و نمادى از پاكى جان و روشنايى دل است؛ احرام، تمرين فرمانبردارى از حق و حركت در مسير خداست. در «ميقات» احرام مىبنديم و در آنجا تولدى ديگر مىيابيم.
لباسهاى دنيا را بيرون مىآوريم و تصميم مىگيريم «لباس گناه» را هم از خويشتن دور سازيم. «غسل» مىكنيم، خويشتن را از گناهان مىشوييم، تا با طهارت قلب و روح و جسم، لباس احرام بپوشيم؛ لباسى سفيد، پاك و حلال، لباس اطاعت از پروردگار!
لباس احرام، شبيه «كفن» است و حضور در ميقات، همانند حضور در برابر محضر ربوبى در روز قيامت است.
با گفتن ذكر «تلبيه»، انسان به دعوت الهى پاسخ مثبت داده، احرام تحقق مىيابد و انسان خود را ميهمان و دعوت شده پروردگار مىبيند. عمرهگزار با لبّيك گفتن، در حقيقت با خدا پيمان مىبندد كه جز به اطاعت خدا زبان نگشايد و زبان خود را براى هميشه بر همه گناهان ببندد.
با خدا پيمان مىبندد كه در همه حال تسليم اوامر الهى شود و حلال و حرام را پاس بدارد. انسان به اين تعهد افتخار مىكند؛ و به همين علت، مستحب است آن را تكرار كند و با صداى بلند بگويد؛ به اميد آنكه دل پاسخى بشنود.
همينكه حجگزار نگاهش به كعبه مىافتد، سر بر سجده مىنهد و با خداى مهربان گفت وگو مىكند.