262چشم انسان در اين مراسم و مناسك نورانى، به كعبهاى روشن مىشود و به زيارت خانهاى موفق مىگردد كه دو پيامبر بزرگ الهى، حضرت ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) با كمال خلوص آن را بنا كردند 1؛ تا قبله عبادت عابدان، و رويكردى معنوى به سوى حق باشد.
به فرموده امام صادق(ع):
مَن نَظَر إِلى الكَعْبَةِ عارِفاً فَعَرَفَ مِن حَقِّنا وَحُرمَتِنا مِثلُ الَّذِي عَرَفَ مِن حَقِّها وَحُرْمَتِها، غَفرَ اللهُ لَهُ ذُنُوبَهُ كُلَّها وَكَفَاهُ هَمَّ الدُّنيا وَالآخِرَة. 2
كسى كه به كعبه به عنوان بيتالله و قبله عبادت بنگرد، و حق امامت و حرمت ما را بشناسد، مانند كسى كه آگاه به حق و حرمت كعبه است، خداوند همه گناهانش را مىآمرزد و همّ و غمّ دنيا و آخرت او را برطرف مىسازد.
طواف، نماد توحيد است؛ راهنمايى براى داشتن هدف در زندگى است؛ شمعى است كه به ياد معبود، بايد پروانهوار گرد آن چرخيد.
كعبه يك سنگ نشانى است كه ره گم نشود
حاجى، احرام دگر بند، ببين يار كجاست
امام صادق(ع) مىفرمايد:
«وَ طُفْ بِقَلْبِكَ مَعَ الْمَلَائِكَه» 3؛ «با قلب خود، هماهنگ با فرشتگان - كه در حريم عرش خدا به طواف مشغولاند- طواف كن».