109مىآورد؛ يعنى لباس گناه و عصيان را كه تاكنون دوخته و به تن كرده است، بيرون مىآورد و لباس ساده و سفيد احرام را مىپوشد كه يادآور كفن و لباس آخرت است، وگرنه چه فرقى بين لباس دوخته و نادوخته است؟ عبادتها از جمله نماز در لباس دوخته پذيرفته است؛ اما اين امر در حج پذيرفتنى نيست؛ زيرا مىخواهند به انسان بفهمانند كه او روزى را هم در پيش دارد كه بايد با لباس ندوخته وارد آن روز شود و آن، «روزِ مرگ است كه كفن مىپوشد و در قيامت با همان كفن حضور مىيابد». از آنجا كه مىخواهند اسرار قيامت را در مناسك و مراسم حج تجلّى دهند، فرمودند لباس ساده به تن كنيد تا از هرگونه فخرفروشى و وابستگىهاى مادى دور شويد و سفر مرگ، زندگى برزخى و حضور در قيامت در نظرتان مجسم شود.
امام سجاد(ع) درباره سرّ لباس احرام به شبلى فرمود: «معناى بيرونآوردن لباس دوخته اين است كه خدايا! من ديگر لباس گناه در بر نمىكنم و از هر گناهى توبه كردم». 1
حاجى لباس احرام را - كه لباسى نادوخته، سفيد، حلال و پاك است - ، به عنوان جامه طاعت بر تن مىكند و با احرام و لبيكگفتن، براى هميشه با معبودش عهد مىبندد كه پس از آمرزش و پاكى حج، ديگر خود را به گناه آلوده نكند.
قربانىكردن هم جلوهاى از توجه به آخرت است؛ زيرا