86خداوند در آيه 143 سوره بقره مىفرمايد:
(وَ مٰا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهٰا إِلاّٰ لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ)
و ما، آن قبلهاى را كه قبلاً بر آن بودى، تنها براى اين قرار داديم كه افرادى كه از پيامبر(ص) پيروى مىكنند، مشخص شوند.
اين ماجراى قرآنى بهروشنى نشان مىدهد كه توحيد در عبادت و پيروى از دستورات خدا، نهتنها در بىاعتنايى به ولايت پيامبر اكرم(ص) نيست، بلكه اطاعت و تبعيت از خدا، در گروى داشتن ولايت كسى است كه هدايتگر به سوى اطاعت از خداست. آيه 80 سوره نساء مىفرمايد:
(مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطٰاعَ اللّٰهَ وَ مَنْ تَوَلّٰى فَمٰا أَرْسَلْنٰاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً)
كسى كه از پيامبر(ص) اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده و كسى كه سر باز زند، تو را نگهبان [و مراقب] او نفرستاديم [و در برابر او، مسئول نيستى].
اگر اينگونه نباشد، اين عبادتها از قبيل نماز خواندن و به سوى كعبه ايستادن و طواف كردن، همگى عبادت جاهلى و بتپرستانه خواهند بود. بر اين اساس در ابتداى بحث در جواب سخنان طولانى اينان گفتيم كه بدون ضميمه كردن اقتضائات و نتايج شهادت دوم (شهادت به رسالت)، حتى شهادت به وحدانيت خدا نيز نوعى بتپرستى و تنها شهادتى زبانى خواهد بود و بايد اين دو شهادت را به يكديگر ضميمه كرد.
از اين برهان قرآنى كه اهل بيت(عليهم السلام) آن را تبيين كردهاند، به دست مىآيد كه توحيد در عبادت و ترك بتپرستى حقيقى، جز با اقرار و تسليم در برابر ولايت خاتمالانبياء(ص) و اهل بيت(عليهم السلام) ايشان ميسر نمىشود.
برهان سوم
آيه 30 سوره بقره مىفرمايد:
(وَ إِذْ قٰالَ رَبُّكَ لِلْمَلاٰئِكَةِ إِنِّي جٰاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قٰالُوا أَ تَجْعَلُ فِيهٰا مَنْ يُفْسِدُ فِيهٰا وَ يَسْفِكُ الدِّمٰاءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ قٰالَ إِنِّي أَعْلَمُ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ)