121و [به خاطر بياوريد] هنگامى كه خانه كعبه را محل بازگشت و مركز امن و امان براى مردم قرار داديم! و [براى تجديد خاطره] از مقام ابراهيم، عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد! و ما به ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام) امر كرديم كه خانه مرا براى طوافكنندگان و مجاوران و ركوعكنندگان و سجدهكنندگان، پاك و پاكيزه كنيد.
تعبير به «مقام» در آيه شريف، بر بزرگى و عظمت آن مكان دلالت مىكند؛ در حالى كه مقام ابراهيم(ع) نيز سنگى مانند سنگهاى ديگر آنجاست؛ چنانكه در آيه 40 سوره نازعات آمده است: (وَ أَمّٰا مَنْ خٰافَ مَقٰامَ رَبِّهِ) ؛ «و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد». همچنين خداوند در آيه 79 سوره اسراء مىفرمايد: (عَسىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقٰاماً مَحْمُوداً) ؛ «اميد است پروردگارت تو را به مقامى در خور ستايش برانگيزد!». اين جايگاه بلند براى سنگ، تنها به خاطر تماس با بدن حضرت ابراهيم(ع) بهدست آمد؛ چراكه در هنگام ساخت كعبه، در آنجا ايستاده بود و براى همين آن مكان، تقدس پيدا كرد و محلى براى نماز شد. پس خدا به اين سنگ عظمت و بزرگى عنايت كرد و آن را مقام ناميد و به ما امر كرد كه در آنجا نماز بگزاريم؛ يعنى در ميان نماز طواف و ديگر اعمال حج و عمره، رو به آن مقام و كعبه بايستيم؛ اين همان توجه به خداست. درنتيجه حاجى اگر مىخواهد در عمره، در حج، در طواف و ديگر مراسمها به پروردگارش توجه پيدا كند، ناچار است به حجتها، واسطهها و آيات پروردگارش توجه كند، كه مقام ابراهيم(ع) و كعبه نيز از آن جملهاند.
اگر اين سنگ بهخاطر تماس با بدن ابراهيم(ع) به اين جايگاه والا رسيده است، پس خود ابراهيم(ع) و توجه به او چه جايگاهى نزد خدا خواهد داشت؟ در نتيجه توجه به خدا به واسطه ابراهيم(ع) اولويت خواهد داشت و بايد گفت: «اى آبرومند نزد خدا! شفاعت ما را هم بكن».
توجه به بيتاللهالحرام بدون توجه به مقام ابراهيم(ع)، مانند اعمال و مناسك مشركان است؛ پس بايد رمزى ديگر به رمزهاى كعبه افزوده شود كه آن رمز، توجه به حجتهاى الهى و آيات خداوند است.