104«حاكم نيشابورى محمد بن محمد بن عبدالله بن محمد بن حمدويه معروف به ابنالبيع» (م.405ه .ق) را نام برده است.
باب سوم شامل دو فصل درباره مورخان شيعه است:
فصل نخست درباره مورخان غالى شيعه است كه در اين فصل تنها «احمد بن ابىيعقوب اسحاق بن جعفر بن وهب يعقوبى» (م.292ه .ق) و «على بن حسين بن على مسعودى» (م.346ه .ق) را نام برده است؛
فصل دوم، مورخان متهم به تشيع است كه وى از «ابناعثم احمد بن اعثم بن نذير كوفى» (م. اوايل قرن 4) و «ابوالفرج على بن حسين بن محمد اصفهانى» (م. 356 يا پس از 360ه .ق) ياد كرده است؛
باب چهارم: شامل سه فصل درباره تأثير شيعه بر اخبار تاريخى دوره پيامبر(ص) و خلفاى نخستين است. نورولى موضوعات اين اخبار را چنين دستهبندى كرده است:
فصل نخست: نقش شيعه در روايات عهد نبوى(ص) و خلافت ابوبكر، شامل: مؤاخات بين پيامبر(ص) و على(ع)، غديرخم، سقيفه و بيعت ابوبكر، جيش اسامه و قيام رده. نورولى از دوره خليفه دوم و سوم، فقط شوراى عمر را با ماجراى قتل عثمان در يك فصل ارزيابى كرده است؛
فصل دوم: نقش شيعه در روايات دوره عثمان، شامل ماجراى شورا و كشتهشدن عثمان؛
فصل سوم: نقش شيعه در روايات دوره امام على(ع)، شامل بيعت با امام، جنگ جمل، جنگ صفين و ماجراى حكميت، جنگ نهروان و شهادت حضرت.