103
باب دوم سه فصل دارد:
فصل نخست درباره راويان متهم به تشيع است؛ مانند «عبدالله بن شريك بن عدى عامرى كلابى» (م. پس از 100ه .ق)، «سلمة بن كهيل ابن حصين حضرمى» (44 - 121ه .ق)، «أجلح بن عبدالله بن حجيه كندى» (م.125ه .ق)، «سليمان بن قَرم بن معاذ تميمى ضبى» (م. پس از 100ه .ق)، «جميع بن عمير بن عفاق تيمى» (تابعى)، «عبدالملك بن أعين» (م. بين 121 - 130ه .ق)، «موسى بن قيس فراء حضرمى» (م. بين 136- 158ه .ق)، «فطر بن خليفه مخزومى» (م. 156/155ه .ق) و «عبيدالله بن موسى بن ابىالمختار باذام عبسى» (م.213ه .ق).
فصل دوم درباره اخباريان متهم به شيعهگرى است كه «ابان بن تغلب ربعى كوفى» (م.141/140ه .ق)، «محمد بن عمر واقدى» (م.207ه .ق)، «عبدالرزاق بن همام صنعانى» (م.211ه .ق) و «ابنعقده ابوالعباس احمد بن محمد بن سعيد كوفى» (م.333ه .ق) از اين افرادند.
فصل سوم درباره راويان، اخباريان و مورخانى كه متهم به شيعه بوده، اما قطعاً سنىاند. او در اين فصل «عمار بن معاويه دهنى» (م.133ه .ق)، «محمد بن اسحاق بن يسار مطلبى» (م.153/151)، «سفيان ثورى» (م.161ه .ق)، «ابنمدينى على بن عبدالله بن جعفر بن نجيح سعدى» (م.234ه .ق)، «نصر بن على بن نصر جهضمى» (م.250ه .ق)، «محمد بن على بن حمزة بن حسين علوى» (م. 287/286ه .ق)، «احمد بن شعيب بن على نسائى» (م.303ه .ق)، «محمد بن جرير بن يزيد طبرى» (م.310ه .ق)،