87
(يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لٰكِنْ لاٰ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كٰانَ حَلِيماً غَفُوراً)
1
و (كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاٰتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ ) . 2
دليل ديگر بر هدف يادشده، نزول آيات و سورههاى ويژه است؛ مانند آيات آغازين سوره حديد، 3 آيات پايانى سوره حشر 4 و سوره شريفه توحيد كه در آنها، عنايت خاصى به صفات و اسماى حسناى الهى شده است.
اگر كسى بگويد: تنها فلسفه نزول قرآن تلاوت است، اين ادعا مخالف بسيارى از آيات است. به دليل اينكه در برخى از آيات، تدبّر در آيات و متذكر شدن خردمندان، فلسفه نزول قرآن معرفى شده است. 5 در برخى آيات نيز آدمى به تدبر در قرآن توصيه اكيد شده است 6 و در برخى از آيات، كسانى را كه اهل تدبر در آيات نيستند 7 و مشركانى را كه خداى را آنگونه كه سزاوار شناختن است نشناختهاند، سرزنش فرموده است. 8 همه اين آيات با ادعاى يادشده در تعارض است. 9 فرمايش اميرمؤمنان على(ع) نيز در اين امر صراحت دارد؛ آنجا كه فرمود: