86به قرآن كريم كه عروة الوثقاى الهى است و از سوى ديگر پناه بردن به دامان پرفيض ائمه هدى(ع) و از آبشخور گوارا و زلال آنان سيراب شدن؛ چراكه آنان مفسران واقعى قرآن كريم‌اند و هدايتشان امتداد هدايت نبوى است.

براى رسيدن به اين مقصود، توجه به اين نكته لازم است كه شناخت صفات خداوند سبحان در حدّ ظرفيت بشرى، از طريق تدبر و تفكر امكان‌پذير است؛ مشروط به اينكه اولاً، پژوهشگر از هر پيش‌داورى به دور باشد؛ ثانياً، در انجام پژوهش، انگيزه غيرالهى نداشته باشد؛ ثالثاً صلاحيت و توان علمى ورود به اين مباحث را داشته باشد و رابعاً، از افراط و تفريط در اين زمينه پرهيز كند.

دليل امكان‌پذير بودن شناخت اسما و صفات الهى، وجود تعداد بى‌شمارى از آيات و احاديثى است كه در مورد اسما و صفات خداى متعال در قرآن كريم و متون روايى از پيامبر اكرم(ص) و ائمه هدى(ع) آمده است؛ چراكه ذكر تفصيلى اين اسما و صفات، بى‌گمان به منظور تدبر، تفكر و شناخت حقيقت آنها، در حدّ توان و امكان بشر است و نه چيز ديگر.

دليل اينكه آيات و احاديث اسما و صفات، بدين منظور آمده است، اين است كه خداى متعال، فلسفه خلقت انسان را عبادت خود قرار داده است؛ (وَ مٰا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاّٰ لِيَعْبُدُونِ ) . ¹ بديهى است عبادتى كه منظور اين آيه شريفه است و تنها از انس و جن خواسته شده نه ديگر مخلوقات، عبادتى صحيح، كامل و ويژه است. معلوم است كه عبادت با ويژگى‌هاى يادشده، تنها در صورتى امكان‌پذير است كه انسان معرفت لازم را به خداى متعال داشته باشد؛ وگرنه مجموعه جهان هستى نيز خداى متعال را تسبيح گفته و او را عبادت مى‌كنند؛ (تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰاوٰاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَّ وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلاّٰ )