1) . وهابيان و توحيد در اسما و صفات، صص17 - 46. وهابيان با اينكه دشمن سرسخت تأويل‌اند در مواردى مجبور به تأويل آيات شده يا تأويل ديگران را تأييد كرده‌اند. البانى در «مختصر العلو للعلى» از ابن‌عباس نقل كرده است كه كلمه «استوى» در آيه: (ثُمَّ اسْتَوىٰ إِلَى السَّمٰاءِ) به معناى «صعد» است. وى سپس روايت را از نظر سند تأييد، و به لحاظ دلالت نيز توجيه كرده است. مختصر العلو للعلى العظيم، ج1، ص171. او همچنين كار ابن‌جرير طبرى كه «استوى» در اين آيه را به «ارتفع» تأويل برده، تأييد كرده است. همان، ص224. چنان كه اقدام ابوالعباس ثعلب بر تأويل كلمه «استوى» در آيه شريفه را به «اقبل عليه» ستوده و گفته است كه ثعلب از لغت شناسان زبان عرب و داراى تصانيف متعدد است. همان ص230. آنان همچنين آياتى را كه بر معيت خداوند با اشيا و انسان‌ها دلالت دارد نيز تأويل برده و آن را بر احاطه علمى و تدبيرى معنا كرده‌اند، نه احاطه قيومى. ر.ك: مختصر العلو للعلى العظيم، ذهبى، ج1، ص138؛ موسوعة الالبانى، ج6، ص500؛ الفتوى الحموية الكبرى، ابن‌تيميه، ج1، ص521. با اينكه ضمير «هو» در آيه (وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مٰا كُنْتُمْ ) بى‌گمان به ذات رجوع مى‌كند نه به صفات. دفع شبه التشبيه بأكف التنزيه، ص19.

2) . التعليقة على الفوائد الرضوية، امام خمينى(رحمه الله)، ص13.

3) . الميزان فى تفسير القرآن، ج14، ص132.

4) . الميزان فى تفسير القرآن، ج14، صص132 و133.