92
ل) وصف دنيا و موعظههاى ديگر از اميرمؤمنان
جناب حمزة بن قاسم با سند خود از اصبغ بن نباته نقل كرد كه مردى نزد امام على(ع) آمد و گفت: «دنيا را براى من توصيف كن اى اميرمؤمنان». آن حضرت فرمود:
چه بگويم از دنيايى كه اولش سختى است و آخرش تباهى و فنا و در حلالش حساب است و در حرامش عقاب. هر انسان سالمى روزى بيمار مىشود و هر توانگرى دچار آزمايش و هر فقيرى دچار اندوه.
آن حضرت مىفرمود: «سه چيز، جز در سه جا شناخته نمىشوند. شجاع و دلير را جز در جنگ، و بردبار را جز در هنگام خشم، و دوست را جز به هنگام نياز نمىتوان شناخت». و مىفرمود: «هركه از بىنيازى بدون مال و شكستناپذيرى بدون قدرت و زيادى بدون خويشاوند خشنود مىشود، از خوارى معصيت و نافرمانى خدا، به عزت اطاعتش برود». امام مىفرمود:
هركس خشنود مىشود كه قوىترينِ مردم باشد، بر خدا توكل كند و هركس خشنود مىشود كه از بىنيازترينِ مردم باشد، پس بر آنچه در دست خداوند عزوجل است، بيش از آنچه در دستان خودش است اطمينان كند. 1