93
م) صفات مؤمن و منافق
جناب حمزة بن قاسم به اسناد خود نقل مىكند! امام على(ع) مىفرمود:
مؤمن هنگامى كه نگاه مىكند، عبرت مىگيرد و هنگامى كه ساكت شود، تفكر مىكند و هنگامى كه سخن بگويد، ياد خدا مىكند و هنگامى كه بىنياز شود، شكر مىكند و هنگامى كه دچار سختى شود، صبر مىكند؛ راحت خشنود مىشود و دير خشمگين و با نعمت اندك، از خدا راضى است. نيتش در كار خير بسيار است و از خيرى كه نتوانسته انجام دهد، تأسف مىخورد.
ولى منافق هنگامى كه نگاه مىكند، وقت مىگذراند و هنگامى كه ساكت شود، خطا مىكند و اگر سخن گفت، سخن بيهوده مىگويد و اگر گرفتار سختى شد، سركشى مىكند. زود خشمگين مىشود و دير راضى. نعمت اندك خدا، او را خشمگين مىكند و نعمت بسيار، راضىاش نمىكند. نيتش در شرارت غوطهور است و شرارتهاى بسيارى را قصد مىكند؛ ولى قمستى از آنها را عمل مىكند و بر آنچه نتوانسته تأسف مىخورد. بر زبان مؤمن، نور درخشانى است و بر زبان منافق، شيطانى سخنگو. 1