116معمولاً اين كاروانها از نظر انتخاب زمان، دو نكته را در نظر داشتند: نخست فصل سرما و ديگرى فصل برداشت محصول؛ بنابراين اين سفرها بيشتر در پاييز بود؛ زيرا گرماى هواى عراق و كار كشاورزى در ايران كمتر بود 1؛ اما بيشتر در ايام زيارتى، مانند محرم و صفر و اعياد 2، اين سفرها صورت مىگرفت. زنان و كودكان هم در اين كاروانها حضور داشتند. بسيارى از آنان، اين راه دراز را با پاى پياده طى مىكردند و وسايل سفر نيز روى الاغ بار مىشد. برخى از آنان حتى كفش هم نداشتند. 3
اين اهميت مذهبى باعث شده بود، دولت قاجار به راه قم - قصرشيرين كه سالانه زوار بسيارى در آن رفت و آمد مىكردند، توجه خاصى داشته باشد. تجديد كاروانسراى واقع در راه عبورى مردم، در سال 1287ه .ق 4 و تعمير همه راه عتبات عاليات ائمه عراق از تهران تا خانقين پيش از سفر ناصرالدين شاه به كربلا به دست «مسيو كاستگر خان» كه همه اين راه را مسطح و هموار و عرادهرو كرد. 5 همچنين در پلذهاب و در كنار رودخانه الوند، درختان بيد براى اقامت مسافران و زوار كاشته و در كرند كرمانشاه خانههايى از چوب براى زوار ساخته بودند كه كاروانيان در آنجا اقامت مىكردند. 6
نكته مهم ديگر در اين سفرها، بيمارىهاى مسرى بهويژه وبا است؛