98بود و پيوستن به عراق را بيشتر دوست داشته و با آن خوگرفته‌ام». از اين نقطه نظر، ابراهيم پسر اشتر، طرفى را برگزيد كه با مواضع پيشين او متناقض نبوده و او را در كشمكش با اصول و سيره قبلى قرار ندهد. از اين‌رو، به كوفه رفت و با مصعب بن زبير بيعت كرد. مصعب او را نزديك خود نشاند و به او خلعت بخشيد و دستور داد هداياى نفيسى به او بدهند و وى را به منزلش روانه كرد. مصعب، گزارش اين مسئله را به برادرش عبدالله بن زبير نوشت، او بسيار خوشحال گرديد.

با پيوستن ابراهيم به مصعب، قدرت زبيريان در عراق افزايش يافت و دولت عربى به صورت زير تقسيم گرديد: موصل، جزيره، عراق، حجاز، يمن، ارمينيه و آذربايجان در قلمرو ابن زبير، و شام، مصر و مغرب نيز در تصرف عبدالملك بن مروان قرار گرفت.

ابراهيم جزء نزديكان و افراد برجسته مصعب بن زبير و از كسانى بود كه در اداره عراق به او اعتماد مى‌شد. منابع نخستين ما مى‌گويند: هنگامى كه مصعب بن زبير درگير خاموش كردن فتنه زبيريان و مروانيان در بصره بود، ابراهيم را والى كوفه قرار داد. هم‌چنين كوفيان در امور مهم، ابراهيم را به عنوان واسطه نزد مصعب برمى‌گزيدند؛ چنان‌كه مسئله زندانى شدن عبيدالله بن حر، اتفاق افتاد و مصعب پس از آنكه نقطه نظر ابراهيم را فهميد، با درخواست وى موافقت كرد.