33امام حسين(ع) در مدينه يا مكه فردى را به همراهى مكلف نكرد. امام حسين(ع) هنگامى كه از حجاز به طرف عراق حركت كرد، مىدانست كه به فيض شهادت خواهد رسيد، ولى بهظاهر، به قصد جنگ و نبرد مسلحانه حركت نكرد، تا بر همه مكلفان واجب شود كه به عنوان جهاد با او همراه شوند؛ بلكه براساس وظيفه خود، يعنى بهدستگرفتن رهبرى ظاهرى و پيشوايى مردم، كه حضرتش را دعوت كرده بودند، حركت كرد. در اين صورت بر ديگران واجب نيست كه با او همسفر شوند. اگر كسى هم همراهى نكند، گناهى را مرتكب نشده است. گناهكار فردى است كه در قيام كربلا و محاصره امام حسين(ع) در روز عاشورا حضور داشته و با آن حال از همراهى امام تخلف كرده به يارى حضرتش نشتافته است. اما كسانى كه در حجاز بودند و از اول با امام نيامدند، از ابتدا مكلف به حركت و همراهى با امام نبودند. عدم همراهى آنان تخلف، و موجب فسق و گناه آنان نيست. بنابراين، تعدادى از صالحان و خوبان بودند كه در آن هنگام، شرف شهادت براى آنان نوشته نشده بود و در حجاز ماندند. شكى نيست كه احدى در عدالت آنان ترديدى نداشته است؛ پس نيامدن «محمد حنفيه» 1 و «عبدالله جعفر» 2 به علت سرپيچى يا انحراف ايشان نبوده است. 3