213دو - مرسله ابنبكير:
وَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ ابْنِبُكَيْرٍ
عَمَّنْ أَخْبَرَهُ عَنْ أَبِيعَبْدِاللهِ(ع) أَنَّهُ قَالَ: «لَا تَدْخُلُوا مَنَازِلَكُمْ بِمَكَّةَ إِذَا زُرْتُمْ يَعْنِي أَهْلَ مَكَّةَ. وَ رَوَاهُ الصَّدُوقُ مُرْسَلًا». 1
امام صادق(ع) فرمود: «اگر [در ايام تشريق] به زيارت مكه رفتيد، در منازل اهل مكه نمانيد».
سند روايت
اين روايت داراى دو سند از كلينى و صدوق است كه هردو مرسل و غير قابل اعتبارند و تنها مىتواند به عنوان شاهد، تأييد كننده استدلال باشد.
دلالت روايت
متن اين روايت هرچند به صراحت از بيتوته در مكه، در ليالى تشريق، نهى نمىكند، اما به قرينه تناسب حكم و موضوع - كه در هر زيارت كعبه رفتن، يقيناً بيتوته در مكه حرام و ممنوع نيست - مىتوان دريافت كه مقصود از آن بيتوته در ليالى تشريق است و از آنجا كه تنها دو فرض بيتوته در منا و در مكه، به صورت مانعة الخلو، متصور است، با نهى از يكى از دو مورد اثبات ديگرى قابل استفاده است.
روايات مؤيد قول دوم: استحباب بيتوته 2
اين روايات با توجه به ملازمه ميان كفاره و وجوب بيتوته، با نفى كفاره به خاطر ترك بيتوته در منا، وجوب بيتوته را نفى مىكنند. براى رفع تعارض ميان ادله وجوب بيتوته و ادله نافى وجوب، يكى از حملهايى كه به نظر مىرسد، حمل روايات وجوب بر استحباب است. البته همانطور كه به تفصيل خواهد آمد، اين احتمال كه ممكن است