82- ابوالحسن طاهر بن محمد بن عمرو (287 - 296ه .ق)؛
- ليث بن على بن ليث (296 - 298ه .ق)؛
- ابوعلى محمد بن على بن ليث (298ه .ق)؛
- ابوجعفر احمد بن محمد بن خلف (311 - 352ه .ق)؛
- ابواحمد خلف بن احمد (352 - 393ه .ق).
مناسبات ايران و حجاز در عصر آل بويه
سلسله آل بويه (بويهيان، ديلميان) با هميارى سه برادر به نامهاى على عمادالدوله، احمد معزالدوله و حسن ركنالدوله تشكيل شد و از حدود سال 320 تا 447ه .ق بر ايران حكومت كردند. در اين سال، سلجوقيان با تصرف بغداد به عمر آن دولت خاتمه دادند. 1 آل بويه به عنوان اميرالامراى عباسيان و با داشتن اقتدار، تمام امور سياسى و نظامى خلافت را از سال 334ه .ق (سال فتح بغداد) تا 447ه .ق به مدت حدود 110 سال در اختيار داشتند. آنان در رقابت با اخشيديان و پس از آنها با فاطميان به عنوان حاكمان مصر، به حجاز توجه ويژهاى مىكردند تا از اين طريق كسب مشروعيت كنند. آنان با توجه به تسلط كامل بر دستگاه خلافت، وظايف آنان را در امور حج انجام مىدادند.
آل بويه پس از تسلط بر بغداد در سال 334ه .ق، با اخشيديان (323-358ه .ق) به عنوان فرمانروايان مصر،در راستاى نفوذ در حرمين و خوانده شدن خطبه به نامشان رقابت داشتند. معزالدوله بويهى در سال 342ه .ق، كاروان حاجيان عراق را با دو اميرالحاج از علويان به نامهاى ابوالحسن محمد بن عبدالله و ابوعبدالله احمد بن عمر بن يحيى، به مكه گسيل داشت. آنها در مكه با سپاهيان ابن اخشيد كه براى