83دفاع از موقعيت وى به همراه كاروان حاجيان مصر آمده بودند، درگير شدند و توانستند با غلبه بر آنها به نام معزالدوله خطبه بخوانند. 1 در سال 343ه .ق نيز ميان كاروان اعزامى معزالدوله و مصريان درگيرى رخ داد. اين بار نيز مصريان مغلوب شدند و در كنار نام خليفه به نام امراى آل بويه يعنى ركنالدوله، معزالدوله و عزالدوله و سپس اخشيد خطبه خوانده شد. 2
پس از سقوط اخشيديان، فاطميان (سال 358ه .ق) در مصر، سرسختترين رقيب آل بويه و عباسيان در حرمين، در طول سده چهارم و پنجم ه .ق بودند. 3 فاطميان كه درصدد نابودى دستگاه خلافت عباسى بودند، تلاش داشتند با نفوذ و اثر گذارى بيشتر در تحولات حجاز و حرمين شريفين، مشروعيت و اعتبار لازم را كسب كنند. نزديكى جغرافيايى مصر به حجاز از يكطرف و تأمين بخش عمده نيازهاى عمومى دو شهر مقدس مكه و مدينه از طرف ديگر، فرصت و بستر مناسبى را براى تسلط آنان بر حرمين فراهم ساخته بود. از اين رو، آل بويه ناچار بودند براى كاستن از نفوذ فاطميان در حرمين و نيز كسب اعتبار، به نمايندگى از دستگاه خلافت، با فاطميان مبارزه كنند. رقابت اين دولتها تأثير خود را در خطبه خواندن و دعا براى خليفه و سلطان در مسجدالحرام مىگذاشت كه به تناوب ميان آنان دست به دست مىگشت. حتى گاهى براى امرِ خطبهخوانى، بين دو گروه، جنگ شديدى در مراسم حج درميگرفت كه در برخى موارد، آل بويه، موفقتر از فاطميان مصر عمل مىكردند. 4
آل بويه تا زمان عضدالدوله مناسبات گستردهاى با حجاز نداشتند و فاطميان با