236است و براساس روايت ابن تغرى بردى كه در صفحات قبلى از آن سخن به ميان آمد، آرامگاه بوده و از زيارت آن ممانعت به عمل مىآمده است.
درواقع، زمانى اجازه زيارت آن مكان داده شد كه منتصر بالله، منصب خلافت را برعهده گرفت؛ زيرا غير از آن مكان، قبر ديگرى به اسم امام على(ع) مشهور نبود تا مردم، آن را زيارت كنند. اما درباره روايتهاى مربوط به دفن آن حضرت(ع) در ساير اماكن، گفته نشده است كه كسى ايشان را در غير از مكان فعلى و معروف قبر ايشان، زيارت كرده باشد.
همچنين بعيد نمىدانم كه شجاع، مادر متوكل و مادربزرگ منتصر، همراه نوهاش، منتصر، هنگام رفتن براى زيارت خانه خدا، قبر امام على(ع) را زيارت كرده باشد؛ چنانكه در كتاب «المنتظم»، درباره حوادث سال 236 ه .ق/ 850 م چنين آمده است:
و در آن سال، محمد المنتصر، براى مردم مراسم حج برگزار كرد. شجاع، مادر متوكل و مادر بزرگ منتصر، همراه منتصر، عازم زيارت خانه خدا شد. متوكل، مادرش را تا نجف همراهى كرد. 1
پيشتر حكايتى را از شجاع و تقسيم اموالش بين علوىها نقل كرديم كه متأثر از رؤيت رسول خدا(ص) در خواب بوده است. او در سال 247 هجرى از دنيا رفت. 2 براساس گفته مسعودى، منتصر از بين نوههاى شجاع، بر جنازه او نماز خواند. 3
همچنين بعيد نيست هنگامى كه متوكل در سال 236 هجرى، ضريح امام حسين(ع) را خراب كرد، از ويران نمودن ضريح اميرمؤمنان على(ع) خوددارى