234بعيد به نظر نمىرسد، متوكلى كه دستور داد تا ضريح اباعبدالله الحسين(ع) را در سال 236 ه .ق/ 850م، خراب كنند 1، در همان سال، از موضعگيرى خودش در قبال دشمنى با اهل بيت(عليهم السلام) صرفنظر كرده باشد؛ چنانكه از عبارت ابنخلكان نيز كه در صفحات پيشين آمد، اينگونه برمىآيد. همچنين نويسنده كتاب «المنتظم»، به اين موضوع اشاره مىكند و مىگويد:
در سال 236 هجرى، محمد المنتصر براى مردم، مقدمات سفر حج را فراهم كرد. همراه او، مادربزرگش (شجاع)، مادر متوكل نيز به سفر حج رفت. متوكل، مادرش را تا نجف همراهى كرد. مادر او، اموال زيادى را تقسيم كرد. او زنى بسيار دست و دلباز، خيرخواه و راغب به رفتار عادلانه با علوىها بود.
به محض آنكه متوكل عباسى، در سال 247 هجرى از دنيا رفت و پسرش المنتصر بالله، زمام خلافت را در دست گرفت، دربار او، در زمان خلافتش شاهد تنشزدايى از اهل بيت(عليهم السلام) و شيعيان آنان بوده است؛ چراكه منتصر، سخاوتمند، بخشنده و باانصاف بود. 2
ابن اثير در تاريخ خود، مىگويد:
منتصر بالله، به مردم سفارش كرد تا قبر امام على و امام حسين(عليهماالسلام) را زيارت كنند و به علوىها امان داد؛ حال آنكه، آنان در زمان خلافت پدرش، با ترس و هراس زندگى مىكردند. وى وقفهاى آنان را آزاد كرد. دستور داد تا فدك را به فرزندان حسين و حسن بن على بن ابىطالب(عليهم السلام) برگردانند. 3
آنچه مسعودى نيز در كتاب «مروج الذهب» آورده است، روايت قبلى را تأييد مىكند. اگرچه داراى اشتباههايى است كه ممكن است به سبب خطايى باشد