95كتاب الصوم - به مبسوط مستند كرده‌اند. ¹

با روشن شدن نظر طرف‌داران قول به استتار، بايد گفت اين قول از حمايت فقهاى بزرگ و متعددى از قدما، متأخرين و معاصرين برخوردار بوده، درميان فقهاى شيعه قول شاذّى محسوب نمى‌گردد.

2. ادله قائلان به اعتبار استتار شمس از فقهاى اماميه

آنچه مورد استدلال طرفين و قائلان به هر قول قرار گرفته است، تماماً روايات است. بنابراين در اينجا به طرح و بررسى روايات عنوان شده از سوى قائلان به استتار مى‌پردازيم:

روايت اول: صحيحه عبدالله بن سنان

عَنْ أَبِي عَبْدِ الله(ع) قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: وَقْتُ الْمَغْرِبِ إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ فَغَابَ قُرْصُهَا. ²

از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمودند: وقت مغرب زمانى است كه خورشيد غروب كرده، قرص آن غايب گردد.

الف) بررسى سندى

سند روايت چنين است: «عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ النَّضْرِ ابْنِ سُوَيْدٍ عَنْ عَبْدِالله بْنِ سِنَانٍ».

شكى از جهت صحت سند اين روايت نيست. ³ وجه صحتش نيز اين است كه