220
وجه دوم - حمل روايات ذهاب حمره بر استحباب
حمل روايات ذهاب بر استحباب تأخير نماز مغرب، وجه جمع ديگرى است كه در كلمات فقهاى متعددِ قائل به استتار مىتوان يافت. علامه مجلسى 1، سبزوارى 2 و نراقى 3 از اين دستهاند. مرحوم نراقى مىفرمايد:
اينكه در برخى روايات آمده «وقت مغرب ذهاب حمره است» دلالتى ندارد كه مراد از غيبوبت شمس [در روايات استتار] ذهاب حمره است. بلكه اين دسته روايات با رواياتى كه وقت مغرب را غيبوبت شمس دانسته است، در تعارض است. روايات ذهاب را قرينه براى تجوّز در غيبوبت دانستن در مقابل اينكه احاديث استتار و غيبوبت شمس را قرينه براى حمل روايات ذهاب بر افضليت و استحباب شمردن اولويتى ندارد. 4
برخى قائلان به ذهاب حمره، حمل برخى روايات ذهاب را بر استحباب پذيرفتهاند؛ گرچه رواياتى را كه شأن تفسير غروب را داراست، مانع از چنين حملى دانستهاند. 5
ذكر اين نكته در اينجا ضرورى مىنمايد كه در عبارت بسيارى 6، تفكيك روشنى بين استحباب و احتياط نشده، هردو در كنار يكديگر ذكر شده است. براى اين مسئله دو وجه مىتوان بيان كرد. اول اينكه احتياط موضوعى خود سبب استحباب باشد. توضيح اينكه احكام شرعى تابع مصالح و مفاسد است و درنتيجه حكم به استحباب