150

2. ادله قول به تحقق غروب با ذهاب حمره مشرقيه

اين گروه نيز به تعدادى از روايات براى اثبات قول خود تمسك كرده‌اند كه آن را ذكر مى‌كنيم و مورد بررسى قرار مى‌دهيم.

روايت اول: صحيحه بريد بن معاويه

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ(ع) قَالَ: إِذَا غَابَتِ الْحُمْرَة مِنْ هَذَا الْجَانِبِ، يَعْنِي مِنَ الْمَشْرِقِ، فَقَدْ غابت الشمس مِنْ شَرْقِ الْأَرْضِ وَغَرْبِهَا ¹

از امام باقر(ع) نقل شده است كه فرمودند: زمانى كه حمره ازطرف مشرق غايب مى‌شود خورشيد از شرق و غرب زمين غايب مى‌گردد.

الف) بررسى سندى

سند روايت چنين است: «محمد بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ محمد عَنْ محمد بْنِ خَالِدٍ وَالْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَة عَنْ بُرَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَة».

وثاقت محمد بن يحيى العطّار گذشت. با ملاحظه راوى و مروى عنه، مراد از احمد بن محمد در صدر سند، احمد بن محمد بن عيسى است؛ چون تنها وى در طبقه شاگردان محمد بن خالد و مشايخ محمد بن يحيى العطار است. احمد بن محمد ابن خالد، گرچه از پدر نقل روايت كرده است، از مشايخ محمد بن يحيى العطار محسوب نمى‌شود.

وثاقت محمد بن خالد برقى محل بحث واقع شده است. برخى علماى رجال وى را ضعيف‌الحديث خوانده ² و روايت از ضعفا و اعتماد بر مراسيل را دو ويژگى