98حكومت و شهادت امام على(ع)، شهادت امام حسين(ع) و زندگى برخى از ائمه(عليهم السلام)، در آنجا بوده است.
درباره آغاز گرايش مردم عراق به تشيع و سابقه تشيع در عراق، بين انديشمندان و پژوهشگران اسلامى و غيراسلامى اختلافنظر است؛ درحالىكه برخى پژوهشگران اسلامى با استنادات تاريخى، سابقه تشيع را محدود به كوفه و خلافت حضرت على(ع) مىدانند و پژوهشگران غيراسلامى، پيدايش جامعه شيعى را در عراق، مربوط به سده اخير مىپندارند؛ براى نمونه، يكى از پژوهشگران اسلامى در اين زمينه مىنويسد:
سابقه تشيع در عراق بيش از هر نقطه ديگرى در جهان اسلام است؛ بهطورى كه مىتوان ادعا كرد تشيع در محيط كوفه شكل گرفته، و به نقاط ديگر گسترش يافته است. در محيط عراق، تشيع از كوفه در قرن دوم و سوم به بغداد انتقال يافت و در قرن چهارم، با اوجگرفتن اهميت كربلا، نجف و كاظمين، و حمايتى كه آلبويه از تشيع كردند، تشيع در بخشهاى بيشترى از مركز عراق، بهويژه بغداد، گسترش يافت.
تشيع طى قرون بعد، همواره در عراق حضور داشت و مكتب تشيع بهطور خاص از مكتب نجف و سپس حله تغذيه فكرى مىشد. سيل مهاجران ايرانى، حلبى و جبلعاملى براى تحصيل به عراق در قرن پنجم و بعد از آن ديده مىشود. اينان هم در تقويت مكتبهاى مختلف شيعى عراق مؤثر بودند و هم تشيع را از اين نقطه به كشور و مناطق خويش انتقال مىدادند.