63از خطرات انقلاب ايران براى حكومت بعثى عراق، آيتالله صدر در 17 رجب 1399ه .ق از سوى رژيم بعث دستگير شد. با وقوع انتفاضه رجب (13 رجب 1399 .ق) و دستگيرى دوباره آيتالله صدر در 9 آوريل 1980م، و در نهايت شهادت آيتالله صدر و خواهرش بنتالهدى در 19 فروردين 1359ه .ش به همراه اعدام برخى از مسئولان حزب، موج انقلابى عراق فروكش كرد و حزبالدعوه پشتوانه فكرى و سياسى خود را از دست داد.
بسيارى از رهبران و مسئولان حزب، به كشورهاى همجوار، مثل ايران و سوريه، يا به ديگر كشورها، مثل انگلستان، استراليا و... مهاجرت كردند تا بتوانند از آنجا با رژيم بعث مبارزه كنند. از جمله اين افراد، سيد محمدباقر حكيم بود. ايشان با چند تن از ياران خود، ابتدا به سوريه و بعد از آن به ايران هجرت كردند و با ايجاد فضاى سالم تبليغاتى، ضمن دفاع از انقلاب اسلامى، با دشمنان خود به مبارزه پرداختند.
البته برخى با اين تغيير تاكتيك و فعاليت مخفى، مخالف بودند؛ زيرا مبارزه خارج از خاك عراق را موفقيتآميز نمىدانستند.
گفتنى است كه حزبالدعوه براساس محتواى اساسنامه و تجربه مبارزاتى رهبران آن، معتقد به رهبرى شورايى است؛ يعنى ضمن اعتقاد به اصل ولايت فقيه، جايگاه ولى فقيه را براى رهبرى جامعه، در چارچوب سازوكارهاى «مشاركتى، شورايى و حزبى» مىداند؛ يعنى سياستگذارى و تصميمگيرى حزب و حتى جامعه بايد در چارچوب «شوراى مركزى حزب اسلامى» كه همان حزبالدعوه است، صورت گيرد و اگر دايره