114بود: «لا شيعةَ بعد اليوم»؛ «از اين پس شيعهاى نخواهد بود».
شواهدى وجود دارد كه رژيم در حمله خود، از بمب «ناپالم» استفاده كرده است. به گفته على حسن المجيد (على شيميايى) پسرعموى صدام، رژيم در عمليات سه هفتهاىاش براى سركوب شورش، سيصد هزار نفر را كشت. حتى اگر اين رقم، اغراقآميز باشد، گزارشهاى شاهدان بيانگر آن است كه پشتههايى از اجساد، خيابانهاى شهر را پوشانده بود.
فجايع رژيم، موجب خشم جهانى شيعيان شد. بلافاصله پس از شورش مارس 1991م، حدود 33/000 شيعه به عربستان سعودى پناهنده شدند. دستكم، به همين تعداد نيز به ايران گريختند. مهاجرت شيعيان از عراق، از زمان جنگ تاكنون ادامه داشته، و جوامع گستردهاى از شيعيان مخالف عراقى را در ايران، سوريه، بريتانيا، كشورهاى ديگر اروپايى و ايالات متحده بهوجود آورده است. شدت انتقامجويى رژيم عليه كردها، بر ظلم عمومى افزود. از مارس 1991م، مخالفت با رژيم، حتى به شيعيانى كه تا آن زمان غيرسياسى بودند و به گروه زيادى از سنيان نيز سرايت كرد.
رژيم عراق از زمان جنگ خليج، درباره شيعيان، رويكردى چندجانبه داشت. دولت براى تقويت اقدامات امنيتى در مناطق ناآرام جنوبى، از برخى شيوخ قبايل حمايت ويژه كرد و آنان را براى رويارويى با ساكنان جنوب تجهيز كرد. همچنين در حركتى تبليغاتى، حرمها را بازسازى، و آنها را براى زائران خارجى مانند ايرانيان بازگشايى كرد. اما رژيم به آزار و اذيت و گاه ترور روحانيان برجستهاى كه حتى هيچگونه فعاليت سياسى نداشتند، ادامه داد. در سال 1991م آيتالله العظمى سيد ابوالقاسم