102آوردند؛ بهگونهاى كه اسحاق نقاش مىگويد:
رفتوآمد ايرانىها از اين مناطق براى عتبات، حضور طلاب نجف و كربلا براى تبليغ ميان آنان و دوستى اهلبيت كه عشاير را به سمت عتبات كشاند، عامل گسترش تشيع ميان عشاير شد. 1
شيعيان ايرانى در اوايل قرن نوزدهم ميلادى، عنصرى مهم و پويا ميان عشاير و شهرهاى زيارتى بودند؛ بهگونهاى كه تأثيرات زيادى بر زندگى مذهبى و اقتصادى مردم آن ديار داشتند.
در طول قرن هجدهم ميلادى، از آنجا كه عراق در مسير هند قرار داشت، به مكانى بااهميت براى انگليسىها تبديل شد. ويلى مىگويد: «در طول قرن هجدهم، عراق كه بين راه هند قرار داشت، براى انگليس اهميت پيدا كرد. در اواسط قرن نوزدهم، عراق به منطقه مورد توجه انگليس تبديل شد». 2از طرفى، تضعيف تدريجى حكومت عثمانى، زمينه را براى نفوذ انگليس در اين منطقه بهوجود آورد؛ بهگونهاى كه زمينه سوءاستفاده براى تحريك مردم عراق به تجزيه و جدايىطلبى فراهم شد.
در طول سالهاى حكومت عثمانى، جامعه سنى از حمايت زيادى برخوردار بود. اما شيعيان و آموزههاى آنان بين حكومت جايگاهى نداشت. از آنجا كه در اين دوران، جايگاههاى حكومتى به سنيان سپرده شده بود، آنان خود را تنها حاكمان اين منطقه مىپنداشتند.
با آغاز جنگ جهانى اول و پيوستن عثمانى به كشورهاى محور، انگليس به عراق حمله كرد و «فاو» را در 6 نوامبر 1914م و «بصره» را در 23 نوامبر