101شيعيان از لحاظ جمعيتى در اكثريت بودند و براى دستيافتن به حكومت تلاشهاى جدى داشتند.
با دورى حكومت مركزى عثمانيان از عراق و چشمداشتن صفويان به عراق، صفويان دو مرتبه در سالهاى 1508-1533م و 1622- 1638م عراق را به اشغال خود درآوردند. پس از اين درگيرىها، عراق بخشى از خاك عثمانى شد. اما در اين دوران با وجود اينكه عتبات در سيطره عثمانىها بود، هيچگاه اهميت زيارتى و علمى آن نزد شيعيان كاهش نيافت.
ماهيت عراق به لحاظ شهرهاى زيارتى و علمى بهگونهاى بود كه مأمن پرجاذبهاى براى شيعيان به شمار مىآمد و شيعيان را اعم از علما و بازرگانان به آنجا مىكشاند. با حمله افغانها به اصفهان و اشغال آن شهر و تحركات نادرشاه در آن مقطع، بسيارى از علما به عراق پناه بردند و بدينگونه، پايگاه علمى شيعه از ايران به عراق منتقل شد.
عتبات در دوره فشار نادرشاه به علماى شيعه، و پراكندهساختن حوزه علميه اصفهان و ديگر شهرهاى ايران در فاصله سالهاى 1735 - 1747م (1148-1160ه .ق) به مهاجرنشينى براى طلاب و علماى شيعه ايرانى تبديل شد. اين وضعيت در دوره قاجار هم ادامه يافت. زمانى كه جايگاه مركزى علوم دينى به آنجا انتقال يافت، عامل مهم تحصيل علم، به عوامل مهاجرت ايرانيان به عراق و تأثيرگذارى كلى تشيع بر آن افزود. 1
در اين ايام، شيعيان پايگاه مهمى نيز بين عشاير عراق به دست