68 وأنَّ الدعاءَ لا يكون إلَّا لمَن بيده المنع والعطاء والخفض والرفع والقبض والبسط وليس لله شريك في شيء من ذلك. ¹

ادله و نصوص بسيارى در كتاب و سنت وجود دارد كه خواندن غيرخدا را منع نموده و آن را شرك اكبر دانسته كه موجب خروج از دين است؛ زيرا دعا مخصوص خداست و عطا و منع، بالا بردن و پايين آوردن و قبض و بسط امور تنها در دست اوست. بنابراين نبايد در اين كارها غيرخدا را شريك ساخت.

همچنين آنان مى‌گويند:

ومن دعا غيره من نبي أو ملك أو ولي أو غيرهم أو استغاث بغير الله فيما لا يقدر عليه إلاّ الله فهو مشرك كافر وكما أنه خرج من الدّين فقد تجرد أيضا من العقل.... ²

هركس غيرخدا را بخواند، اعم از اينكه آن خوانده شده پيامبر باشد يا فرشته يا يكى از اولياى صالح يا غير اينها، يا به غيرخدا در امورى كه آنها قادر به انجامشان نيستند، استغاثه كند، چنين فردى مشرك است و همان‌گونه كه از دين خارج است، بى‌خرد نيز مى‌باشد.

همچنين در عبارتى ديگر چنين آمده است:

فإن اعتمد على غير الله فيما لايقدر عليه إلّا الله فذلك هو الشّرك الأكبر... . ³