21اين زمينه براى شبههافكنى و مشرك نشاندادن ديگر مسلمانان، ضرورت پاسخگويى منطقى و مستند را بيشتر آَشكار مىنمايد.
آشنايى اجمالى با وهابيت
محمدبن عبدالوهاب با تكيه بر عقايد افراطى ابن تيميه (متوفاى 728ه .ق) وهابيت را پديد آورد. وهابيت در فقه، پيرو مذهب حنبلىاند و خود را «سلفيّه»، يعنى پيرو سلف مىدانند و مدعىاند كه عقايد و اعمالشان برگرفته از سيره سَلَف صالح، يعنى اصحاب پيامبر(ص) و تابعان، است. اما در واقع بيشتر آراء و عقايد فرقه وهابيت بر نظريههاى نادر و بدعتگرايانه «احمدبن عبدالحليمبن تيميه» استوار است.
ابنتيميه در قرن هشتم هجرى قمرى مىزيست و حنبلى مذهب بود و عقايد و آرايى را بر اين مذهب افزود كه پيش از آن در هيچيك از مذاهب اسلامى وجود نداشت. 1 فقهاى بزرگ زمان ابن تيميه، اقوال وى را مردود و محكوم مىدانستند و بسيارى از علماى دينى در سرزمينهاى اسلامى با او مخالفت كردند؛ تا آنجا كه برخى از فقيهان و عالمان معاصرش، وى را كافر و بدعتگذار دانستند و برخى ديگر خواستار حبس او شدند. 2 تا اينكه محمدبن عبدالوهاب نجدى در قرن دوازده هجرى به احياى نظريههاى او پرداخت. وى در آغاز، هواخواهى نيافت؛ تا اينكه در سال 1160 ه .ق به شهر «درعيّه» از شهرهاى مشهور نجد رفت و با امير آن ديار، «محمدبن سعود»، جد آل سعود، ملاقات و