62نشستم تا آنكه نمازش را به پايان رسانَد و آنگاه شنيدم كه در مناجات خود با پروردگارش چنين مىگفت:
«اى كسى كه تنها به ما كرامت بخشيد و به ما وعده شفاعت داد و رسالت را بر دوش ما نهاد و ما را وارثان انبيا نمود و امّتهاى پيشين را با ما ختم كرد و تنها ما را وصى قرار داد و علم گذشته و آينده را به ما عطا نمود و دلهايى از ميان مردم را به ما معطوف ساخت! مرا مورد مغفرت خويش قرار ده و (نيز) برادرانم را و زائران قبر پدرم حسين صلواتالله عليهم را؛ همان كسانى كه از سر نيكى به ما و به اميد دستيابى به ثوابى كه براى پيوندشان با ما، نزد خود قرار دادهاى و براى آنكه پيامبرت محمّد (ص) را مسرور كنند و براى اين كه امر ما را اطاعت كنند و دشمنان ما را خشمگين نمايند، اموالشان را انفاق نمودند و پيكرهاىشان را گسيل (به سوى ما) داشتند. آنها با اين (اقدام) ، در پى خشنود ساختن تو بودند. پس با خوشنودى خود، از جانب ما به آنها پاداش عطا كن و شبانهروز، آنها را محافظت نما و به نيكوترين وجهى، جانشين آنها بر اهل و فرزندانشان - كه بر جاى گذاشتهاند - باش و با آنها همراهى نما و از شرّ هر طغيانگرِ حقستيز و (از شرّ) هر ضعيف و نيرومندى از ميان خلايقت و (از) شرّ شياطين انس و جن، كفايتشان كن و بهترين چيزى را به آنها عطا كن كه به خاطر غربتشان از اوطان خود و به خاطر آنچه كه ما را در آن بر فرزندان و اهل و بستگانشان مقدّم داشتهاند، بدان اميد بستهاند.
خدايا! دشمنانِ ما به سبب خروج آنها (براى زيارت ما) ، بر آنها عيب گرفتند، ولى اين امر، آنها را از حركت به سوى ما بازنداشت تا خلاف نظر آنها علم كرده باشند. پس بر آن چهرههايى كه آفتاب دگرگونشان كرده، رحم آور و بر آن گونههايى كه بر قبر پدرم اباعبدالله الحسين (ع) ، از اين روى به آن روى مىشوند، رحم آور و بر آن چشمهايى كه از سر مهرورزى به ما اشكهاىشان جارى شد، رحم آور و بر آن دلهايى كه براى ما بىتابى نمود و آتش گرفت، رحم آور و بر آن فريادى كه بر مصيبت ما، برآورده شد، رحم آور. خداوندا! من آن بدنها و جانها را به تو مىسپارم تا زمانى كه آنها را در روز عطش، بر (كرانه) حوضِ (كوثر) سيراب كنى» .
راوى مىگويد: امام (ع) پيوسته اين دعا را در سجدهاش مىخواند. آنگاه كه فارغ شد،