61
راه رفتن به سوى عبادت نيز عبادت است
قاعدهاى فقهى مىگويد: راه رفتن به سوى عبادت نيز خود، عبادت است. در اين باره رواياتى ويژه نيز دال بر آنند كه طى طريق به سوى مرقد سيد الشّهدا (ع) نيز مانند طى طريق به سوى زيارت اميرالمؤمنين (ع) و ديگر امامان است و براى زائر، در هر گامى، حج و عمرهاى خواهد بود. از بشير دَهَّان روايت شده كه امام صادق (ع) در حديثى فرمود:
«يا بشير! إنّ الرّجل منكم ليغتسل على شاطئ الفرات ثم يأتى قبر الحسين (ع) عارفاً بحقّه فيعطيه الله بكلِّ قدم يرفعها أو يضعها مائة حجة مقبولة و معها مائة عمرة مبرورة و مائة غزوة مع نبىّ مرسَل إلى أعداء الله و أعداء الرّسول» ؛ 1اى بشير! مطمئنّاً مردى از شما كه بر ساحل فرات غسل مىكند و سپس نزد قبر حسين (ع) مىآيد، در حالى كه عارف به حقّ اوست و به همين سبب خداوند به او در مقابل هر گامى كه برمى دارد يا بر زمين مىگذارد، يكصد حجّ مقبول به او مىدهد، در حالى كه يكصد عمره مبرور و يكصد جهاد در ركاب پيامبرى مرسل با دشمنان خدا و دشمنان رسول خدا همراه آن است.
نيز از امام صادق (ع) روايت شده است كه فرمود:
«ما عبد الله بشىء أشدّ من المشى و لا أفضل» ؛ 2خداوند به هيچ عبادتى سختتر و پرفضيلتتر از راه رفتن عبادت نشده است.
دعاى امام صادق (ع) براى زائران قبر امام حسين (ع)
معاوية بن وهب مىگويد: براى شرفيابى به محضر امام صادق (ع) كسب اجازه كردم. گفتند: داخل شو. من داخل شدم و ديدم كه حضرت در مُصَلاّى خويش نشسته است.