55 بِهِ مَلَكَيْنِ يَكْتُبَانِ مَا خَرَجَ مِنْ فِيهِ مِنْ خَيْرٍ وَ لَا يَكْتُبَانِ مَا يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ مِنْ سَيِّئٍ وَ لَا غَيْرِ ذَلِكَ، فَإِذَا انْصَرَفَ وَدَّعُوهُ وَ قَالُوا يَا وَلِيَّ اللهِ مَغْفُورٌ لَكَ أَنْتَ مِنْ حِزْبِ اللهِ وَ حِزْبِ رَسُولِهِ وَ حِزْبِ أَهْلِ بَيْت رَسُولِهِ وَ اللهِ لَا تَرَى النَّارَ بِعَيْنِكَ أَبَداً وَ لَا تَرَاكَ وَ لَا تَطْعَمُكَ أَبَدا» ؛ ¹كسى كه به زيارت ايشان برود، خداوند به ازاى هر قدمى، حسنه‌اى برايش مى‌نويسد و از او گناهى را پاك مى‌كند و يك درجه ارتقاى رتبه پيدا مى‌كند. پس وقتى به مرقد حسين (ع) رسيد، خداوند دو فرشته را بر او مأمور مى‌كند تا هرچه از خير و خوبى و صلاح از دهانش خارج مى‌شود، برايش بنويسند و اگر چيزى خواست كه به صلاحش نبود، برايش ثبت نكنند و هنگامى كه از زيارت بازمى‌گردد، با او وداع كرده و مى‌گويند: اى دوست خدا! بخشيده شدى؛ تو از حزب خدا و حزب پيامبرش و حزب اهل‌بيتش هستى. به خدا سوگند هرگز به چشم خودت آتش را نخواهى ديد و آتش نيز تو را نمى‌بيند و نمى‌سوزاند.

در روايت ديگرى دارد كه امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

«إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَكٌ فَقَالَ لَهُ إِنَّ رَسُولَ اللهِ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَكَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غَفَرَ اللهُ لَكَ مَا مَضَى» ؛ ²

اين حديث از دو راوى نقل شده است. ³

روايت سيزدهم

از سدير صَيرفى نقل شده كه مى‌گويد: در محضر باقرالعلوم (ع) نشسته بوديم كه جوانى در مجلس از مرقد امام حسين (ع) ياد نمود؛ امام به او فرمود:

«مَا أَتَاهُ عَبْدٌ فَخَطَا خُطْوَةً إِلَّا كُتِبَتْ لَهُ حَسَنَةٌ وَ حُطَّتْ عَنْهُ سَيِّئَة» ؛ ⁴بنده‌اى به سوى اين مرقد قدم برنمى‌دارد، مگر اين‌كه حسنه برايش نوشته شده و گناهى از او كنار گذاشته مى‌شود.