42و شعائر حسينى را نابود سازد و وجود مقدس او را از ذهن و زبان مردم مستضعف يكسره بزدايد؛ اما هرگز به هدف پليدش نرسيد؛ همچنان كه اسلاف او از بنىاميه و مروانىها و عباسىها نيز نتوانستند محبّت حسين (ع) را از دلهاى مردم ريشهكن سازند. بلكه مىبينيم مردم مستضعف در همه كشورهاى جهان، از بالاترين نقطه شمال تا پايينترين منطقه جنوب، و از مشرق تا مغرب، با وجود اختلاف در آيين و مذهب و فرقه و گروه، بيدار شدهاند و به نهضت امام حسين (ع) و اهداف آن آگاهى يافتهاند و در مناسبتهاى مختلف، به صورت انفرادى و گروهى، سواره و پياده، رو به حرم و مرقد سيدالشهدا (ع) مىآورند تا از روح و حقيقت حسينى توشه برگيرند.
اين جماعتها و دستهها كه امسال (1392ش) تعدادشان به 6331 موكب و دسته عزادارى رسيده بود، از داخل و خارج عراق، خود را به كربلا رسانده و جلوههايى عظيم از عشق و دلدادگى به ابىعبدالله الحسين (ع) را به نمايش گذاشته بودند. اجتماع بزرگ و كمنظير مردم در روز اربعين، در كنار مرقد شريف امام حسين (ع) از جهت تعداد عزاداران و نيز حضور طيفهاى مختلف مردم، از نژادها و رنگها و اديان و مذاهب گوناگون، پديدهاى شگفتآور و شكوهمند را آفريده است. البته بايد توجه داشت كه اجتماع روز اربعين، بىهيچ اعلان و دعوت و سازماندهى خاصى صورت مىگيرد و مردم به خواست و رغبت خود آن را برپا مىكنند.
اجتماع عظيم و منحصربهفرد روز اربعين در عصر ما بزرگترين دليل و گواه است بر اين سخن كه: آنچه امام حسين (ع) با نهضت بزرگ و متعالى خود در تاريخ ماندگار كرد، بر شانههاى امت مستضعف به سرمنزل خود مىرسد و اقامه مىگردد.
مبارزان و مجاهدان بسيارى در طول تاريخ به خونخواهى اباعبدالله و اقامه شعائر حسينى برخاستهاند. اولين حركت با شعار «يا لثارات الحسين» توسط توابين صورت گرفت و سپس ابوالاحرار زيد شهيد (ع) و سادات برگزيدهاى همچون حسين شهيد فخ و ديگر فرزندان نمونه پيامبر (ص) اين راه را ادامه دادند و در ماندگار كردن نام امام حسين (ع) و قيام او، جانفشانىها و از خودگذشتگىهاى بسيار نشان دادند و به دنبال ايشان، شيعيان اصيل و شرافتمند به هر شهر و حكومتى كه وارد شدند و در آن اقامت كردند يا از آن گذشتند، در تحقق اين هدف از هيچ كوشش و ايثارى دريغ نورزيدند.