360
مقدمه
اى عزيزان سفر كرب و بلا در نظر است
ما خبر كرده و رفتيم، سفر بىخطر است
سالها بود كه درباره مراسم باصفاى پيادهروى زيارت اربعين چيزهايى از دوستان و بزرگان و توفيق يافتگان آن مىشنيدم و هميشه شوق داشتم كه اين توفيق شامل حال من نيز بشود، تا اينكه در سفر حج سال 1392 هجرى شمسى با يكى از بستگان تصميم گرفتيم كه به زيارت اربعين سيدالشهدا (ع) نيز برويم و ايشان نيز استقبال كرد. پس از بازگشت از حج تمتع، برنامه را با يكى از دوستان اهل نجف كه در رفتن به زيارت عتبات عاليات توفيق بيشترى دارد، در ميان گذاشتيم و ايشان نيز استقبال كردند. البته من از جهت پادردى كه دارم، نگران بودم كه موفق به اين سفر نشوم، يا اينكه خود و دوستانم را به زحمت بياندازم. از اين رو متوسل به استخاره با قرآن شدم كه در نتيجه، آيه هفتاد سوره توبه آمد كه بسيار نيكو بود. لذا تصميمم براى سفر قطعى شد و اين را به دوستان اطلاع دادم.
در تاريخ سهشنبه 26 آذرماه 1392 (14 صفر) همراه آقايان قديانى و علوى و دو نفر از بستگان ايشان كه زحمت تهيه رواديد و بليط هواپيما را كشيده بودند، ساعت 5/8 صبح از فرودگاه بينالمللى امام خمينى (رحمه الله) به طرف نجف اشرف پرواز كرديم.