312. حكومت بنىاميه پس از مدتى منقرض شد و پس از آن دوران فترتى پيش آمد كه دوستداران اهلبيت (عليهم السلام) اندكى آسوده شدند و فرصتى براى زيارت مرقد شريف امام حسين (ع) براى آنان فراهم آمد. اين دوران فترت ميان سالهاى 114 تا 148 هجرى بود؛ امّا پس از گذشت اين سه دهه، بنىعباس با مرقد حسين (ع) كارى كردند كه اموىها نكرده بودند. 1آنان در قتل امام حسين (ع) شركت نداشتند، امّا از اهانت به مرقد شريف چيزى كم نگذاشتند. اولين خليفه عباسىاى كه در اين راه گام برداشت، منصور عباسى بود كه كينه عجيبى نسبت به فرزندان اميرالمؤمنين (ع) داشت و دستور تخريب قبر مطهر را اوّلين بار او صادر كرد. 2
3. پس از او هارون الرشيد در سال 193 هجرى دستور انهدام ساختمان حرم مطهر را داد و درخت سدرى را كه نشانه قبر منوّر حضرت بود، قطع كرد. 3
4. نزديك به چهل سال بعد، متوكّل عباسى كه نوه دخترى هارونالرشيد بود، بر مسند خلافت نشست و سياست بسيار سختگيرانهاى را نسبت به شيعيان در پيش گرفت. نقل است او چهار بار مرقد مطهر امام حسين (ع) را ويران كرد و زمينش را به آب بست و در آن زراعت كرد تا اثرى از آن حرم شريف باقى نماند و مردم آن را فراموش كنند؛ اما هرگز در اين امر موفق نشد. 4جلالالدين سيوطى در اين باره مىنويسد:
متوكل در سال 236 هجرى دستور تخريب قبر حسين (ع) و بناهاى اطرافش را صادر كرد و دستور داد تا همه زمين را شخم بزنند و بذر بكارند. متوكل به ضديت شديد با اهلبيت رسول خدا (ص) معروف بود و مسلمانان از اين بابت رنج مىبردند. . . حتى اهل بغداد