236در اينجا براى روشن شدن دورنماى بحث بر چند مطلب تأكيد مىكنيم:
1. در نسبت اصل اربعين و ارتباط آن با زيارت سيدالشهدا (ع) در آن روز خاص و استحباب زيارت امام در روز اربعين جاى شك و ترديد نيست.
2. نسبت به زيارت جناب جابر در روز اربعين هم جاى شك نيست.
3. در ملاقات جابر با اهلبيت (عليهم السلام) هم جاى شك نيست.
حالا اگر بگوييم اين زيارت و اين ملاقات نيز در همان اربعين بوده است، پس معلوم مىشود كه بازگشت اهلبيت هم در روز اربعين است.
آيا بازگشت اهل بيت به كربلا در اربعين اول ممكن است؟
در اينجا اين سؤال مطرح مىشود كه آيا بازگشت ايشان در اربعين اول ممكن است يا نه؟ اصل امكان اين امر را مرحوم قاضى طباطبائى به خوبى اثبات كرده است؛ يعنى فرض مسئله را از صورت امتناع كه برخى آن را مطرح كردهاند خارج كرده و با شواهد متقن تاريخى ثابت كرده است كه اين كار شدنى است؛ منتها با اين فرض كه اهلبيت (عليهم السلام) تا 15 محرم در كوفه بودهاند و سپس به سمت شام حركت كردهاند و اول صفر به شام رسيدهاند. در شام نيز بيش از هفت يا هشت روز نماندهاند و به سوى كربلا بازگشتهاند؛ منتها از راه بادية الشام به عراق رفتهاند. بايد توجه داشت كه دو راه از عراق به سوى شام بوده است: يكى راهى است كه از سمت شمال مىآيد كه به آن «راه سلطانى» مىگفتند؛ راه ديگر از جنوب به سوى بُصرا بوده كه در مسير حركت از دمشق به سوى اردن و حجاز است و از نزديكى بُصرا راهى به سمت عراق است كه ميانبر است و به آن «برّ الشام» يا «بادية الشام» مىگويند و اين همان راهى است كه با راه حجاز حدود 120 كيلومتر مشترك است و بعد راه عراق از راه اردن و حجاز جدا مىشود، اما راه شمال دمشق حدّ مشتركى با راه مدينه نمىتواند داشته باشد؛ برخلاف راه جنوب كه وقتى از جنوب دمشق خارج مىشويد، پس از پيمودن حدود 120 كيلومتر، منطقهاى به نام «بصرى الشام» قرار دارد كه شهرى قديمى و داراى آثار باستانى است و نزديك مرز اردن است. در آنجا راه جدا مىشود: يك راه به سمت عراق مىرود و راه ديگر به مدينه مىرسد. اين قسمت 120 كيلومترى راه مشتركى است كه هم مىتواند براى مدينه استفاده شود و هم براى عراق.