2122. حديث ديگر در اين موضوع، سخنى است كه مرحوم شيخ صدوق (رحمه الله) در كتاب شريف «ثواب الاعمال» و مشهدى آن را در كتاب «المزار» آورده و سند آن در هر دو مورد صحيح است. متن حديث چنين است:
«قلتُ للرّضا: ما لِمَن أتى قبر اَحدٍ من الأئمةِ، قال: لَه مثل ما لِمَن أتى قبر أبىعبدالله. قلتُ: ما لِمَن أتى قبر أبىالحسن؟ قال: مثل ما لِمَن أتى قبر أبىعبدالله» . 1
اين دو حديث، ديگر ائمه را به طور عموم شامل مىشود و پاداشهاى موعود براى زيارت اباعبدالله (ع) را براى زائران ديگر امامان تأييد مىكند. ثوابهاى موعود چه براى سوارگان و چه پيادگان براى زائران معصومين (عليهم السلام) تضمين شده است.
دليل دوّم: روايات استحباب پيادهروى
روايتى از نبى اكرم (ص) رسيده كه مىفرمايد: «أفضل الاعمال أحمزها» . 2
اين روايت، صحيح بلكه از احاديث مستفيضه است؛ به طورى كه شهيد ثانى در شرح رساله نفليه بر آن تصريح كرده 3و علامه مجلسى آن را معروف بين عامه و خاصه دانسته است. 4مفهوم حديث شريف «أفضل الاعمال أحمزها» اين است كه وقتى كارى عبادت باشد، هر چه سختتر و با رنج بيشتر انجام شود، ارزش و فضيلت بيشترى خواهد داشت. زيارت امام حسين (ع) اگر واجب نباشد، مستحب است. بنابراين هر چه با رنج و مشقت بيشتر توأم باشد و مسافت بيشترى طى شود و اوضاع امنيتى خطرناكتر باشد، اجر و پاداش بيشترى خواهد داشت.
دليل سوّم: حديث شريف نبوى
پيامبر اكرم (ص) درباره استحباب پياده به زيارت رفتن فرمودهاند: «مَنْ اِغْبرّت قدماه فى سبيل الله حَرَّمَها عَلَى النّار» . 5
محقق اردبيلى فرموده است:
بدين حديث شريف نبوى مىتوان براى چند نمونه پيادهرفتن و پيادهروى استدلال كرد؛ از جمله پيادهروى در حرم، پياده بودن در نماز ميت؛ بلكه در عموم عبادات و پيادهروى در زيارت امام حسين (ع) و غير آن. 6