208
بخش اول: روايات زيارت پياده
پيادهروى زيارت اربعين در هر سال با حضور ميليونى زائران از اقصىنقاط عالم، يكى از شاخصترين نمادهاى عشق و پيوند قلبى مردم با اهلبيت نبوى (ص) است. اين راهپيماهى باشكوه، نمايش دهنده پيروزى حق بر باطل در طول تاريخ و تا قيامت است. اين سنت معنوى باشكوه كه هر سال تكرار مىشود، مخالفان را متحير كرده، در دل طرفداران آن حضرت شعف و افتخار فراوان مىآفريند.
برخى مخالفان از راههاى گوناگون مىكوشند تا مراسم عظيم پيادهروى زيارت اربعين را كه چون خارى در چشم ظالمان است، با تبليغات منفى و اوهام و شبهات مغرضانه كمرنگ جلوه دهند. هر سال بهانهجويان و ترديدافكنان، با نيرنگهاى نوين و اشكالات بىاساس شبهاتى كه جز گمراه كردن عدهاى اندك نتيجهاى ندارد، پخش مىكنند. اما به هر حال، پاسخگويى به شبههافكنان ضرورت دارد. اين مقاله براى استحباب و عظمت ثواب حاضران در پيادهروى، با دليل قاطع سنّت نبوى گردآورى شده و به پاسخگويى به شبهات مغرضان و ردّ و نقد آن پرداخته است. در پايان نيز برخى از آداب زيارت امام را كه شايسته است زائران خود را بدان بيارايند و برخى ثوابهاى زيارت را برشمرده است.
پيش از ورد به بحث اصلى، شايسته است به چند نكته مهمّ توجه كنيم:
1. زيارت با پاى پياده، از ديدگاه تاريخى، ريشه در زيارت جابر بن عبدالله انصارى (رحمه الله)