175جابر به وى گفت: من يك سياهى مىبينم كه از جانب شام به سوى ما مىآيد و نگران شد كه مبادا آنان حاميان اموى هستند و مىخواهد بار ديگر شرارتى مرتكب گردند. جابر به وى گفت به سويشان شتاب كن و از آن قافله خبر بياور. اگر از پيروان زياد بن اميه بودند، به جايى پناه مىبريم و اگر كاروان على بن حسين (ع) و عمهها و خواهرانش تعلق داشت، تو در راه خدا آزادى. او نيز رفت و به سرعت بازگشت و گفت: اى جابر! از جاى خود برخيز و به استقبال از بانوان حريم اهلبيت برو. جابر با پاى برهنه جلو رفت و خود را به امام سجّاد رساند و ضمن اينكه حضرت را غرق در بوسه مىساخت به شدت گريست؛ چنانكه زمين به لرزه درآمد. 1
مرحوم حاج ميرزا محمد ارباب قمى (اشراقى) يادآورى مىكند:
به حسب عادت، بعيد مىنمايد كه آن قافله دلشكسته كه با اكراه و اضطرار از كربلا كوچ كردند و از گريه و سوگوارى ممنوع شدند و اجساد شريفه شهيدان خود را مقابل آفتاب ديدند، بدون آگاهى بر حال مقابر مقدسه و اطلاع بر حال، به مدينه رجوع كنند و به زيارت آن تربت مقدسه فائز نشده برگردند. 2
الحاق رأس مقدس به بدن مطهر
از امورى كه ثابت مىكند اربعين حسينى در 20 صفر 61 هجرى با حضور اهلبيت آن حضرت برگزار گرديد، ملحق گرديدن رأس مقدس به پيكر پاك امام حسين (ع) توسط امام سجاد (ع) در همين تاريخ است. ابوريحان بيرونى، حكيم و مورخ، رياضىدان و منجم مشهور قرن چهارم و پنجم هجرى تصريح كرده است: