134
نتيجهگيرى
با زيارت امام حسين (ع) ، زائر درمىيابد كه با شخصيت فوقالعاده بزرگى مواجه است؛ با فرزند برترين آفرينندگان الهى، يعنى رسول خدا، فاطمه زهرا و على مرتضى (عليهم السلام) . با شخصيتى كه هيچگاه از فرامين الهى بهويژه نماز و زكات و امر به معروف و نهى از منكر و جهاد در آن موقعيت سخت و دشوار شانه خالى نكرد و به احسن وجه عبوديت خويش را در پيشگاه الهى متجلى نمود. فرزانهاى كه داراى مقام معلوم است و شاهد اعمال انسان است و نقش اساسى در عالم تكوين دارد؛ به حدى كه مىتواند واسطه ريزش گناهان زائر گردد. حضرت اباعبدالله الحسين (عليهم السلام) چنين شخصيتى است؛ ولى مردم نه تنها توجه لازم را به ايشان نكردند، بلكه غالبشان به طور مستقيم يا غير مستقيم در صف دشمنان ايشان درآمدند و نور ديده حضرت زهر (عليها السلام) را تنها گذاشتند و به افرادى كه به مراتب پستتر از درندگان بودند و حتى آب را از ايشان دريخ داشتند، واگذار كردند. آيا جز درخواست لعنت و عذاب دردناك بر آنها چيز ديگرى مىتوان آرزو كرد؟ زائر حسينى اين درخواست را با تمام وجود مىنمايد و دعا مىكند تا زمانى كه زنده است، ارتباطش با حسين بن على (ع) قطع نشود و در آخرت در صفى كه آن حضرت پرچمدارش است، قرار داشته باشد.