130يك نفر هم به شهادت نمىرسيد. واقعه خونين و تأسفانگيز كربلا و حوادث ناگوارى كه در طول تاريخ براى امامان شيعه و وابستگانشان و يارانشان به وجود آمد، رخ نمىداد و مسلمانان در عرصههاى علمى و فرهنگى و اقتصادى، از ديگر مردم جهان برتر بودند و به احتمال بسيار، به سبب رشد سريع مسلمانان، اصلاً روى كره زمين، مذهبى غير از اسلام باقى نمىماند و مسيحيان و غير آنها به اسلام مىگرويدند؛ مگر افرادى كه دچار تكبر و جاهطلبى و وسوسههاى شياطين بودند. پس عاملان اين غصب و انحراف از حق بايد مورد لعن و نفرين خداوند و ملائكه و مردم قرار بگيرند.
«وَ لَعَنَ اللهُ مَنْ قَتَلَكَ»
شايد منظور از عبارت فوق، لعن همه كسانى است كه در شهادت آن بزرگوار دست داشتند. اگر هم منظور، لعنت بر فردى باشد كه امام را در واپسين لحظات حيات به شهادت رساند، ظاهراً او كسى جز شمر ملعون نبود و عذاب او بسيار سخت و دردناك است. از امام باقر (ع) روايت شده كه رسول خدا (ص) فرمودند: «در آتش جهنم، جايگاهى است كه شايسته احدى از مردم جز قاتل حسين بن على و يحيى بن زكريا نيست.» 1در برخى از روايات وارد شده كه قاتل اين دو بزرگوار، حلالزاده نبودند. در روايت امام صادق (ع) اين نكته به طور كلى گفته شده كه قاتلان پيامبران الهى و حجتهاى خداوند بر روى زمين همگى نامشروع به دنيا آمدند:
«. . . لِأَنَّ الْأَنْبِيَاءَ وَ الْحُجَجَ لَا يَقْتُلُهَا إِلَّا أَوْلَادُ زِنًا وَ الْبَغَايَا» 2
در مورد عذاب قاتل حضرت اباعبدالله الحسين در روايتى از پيامبر (ص) آمده است: «كشنده حسين بن على (ع) در تابوتى از آتش قرار دارد و نيمى از عذاب مردم دنيا بر او فرو مىريزد. دستها و پاهايش با زنجيرهاى آتشين بسته و واژگون وارد آتش جهنم مىشود تا در انتهاى آن قرار گيرد. به قدرى بدبوست كه جهنميان از آن به پروردگار خود پناه مىبرند. او در آنجا جاودانه است و همراه همه كسانى كه در كشتن ايشان مشاركت داشتند، عذاب دردناك مىچشد. هرگاه پوستهاىشان سوخته شود، خداوند عز و جلّ پوستهاى ديگرى به جايشان قرار مىدهد تا همواره عذاب دردناك را بچشند. عذاب الهى لحظهاى از آنها برداشته و كم نمىشود و از آب جوشان جهنم به آنها مىنوشانند. پس واى بر آنها از عذاب خداوند متعال در آتش جهنم! 3