1) . برخى وظايف اميرالحاج در طول مسير، در منابع شيعى و سنى برشمرده شده است كه بعضى از آنها متناسب با شرايط و دوران قديم است. پاره‌اى از آنها عبارت‌اند از: جمع كردن مردم هنگام حركت و توقف آنان براى جلوگيرى از دستبرد راهزنان و سارقان به اموال حجاج؛ نظم بخشيدن به حركت و توقف آنان؛ تعيين راهنما براى هرگروه و مشخص ساختن مكانى معين براى توقف و منزلگاه آنان تا گمشدگان به سوى آنها راه يابند؛ تهيه منزلگاه مناسب در ميان راه؛ عبور دادن حاجيان از بهترين و آسان‌ترين راه‌ها؛ مراقبت از آنان در حركت و توقف و جلوگيرى از مزاحمان با پرداخت هزينه يا هر شيوه ممكن؛ به كارگيرى نگهبان براى كاروان در صورت نياز، با پرداخت اجرت؛ مراعات حال ضعيف‌ترين فرد در كاروان و مدارا با ناتوانان؛ پرداخت هزينه حمل جاماندگان از كاروان به حساب بيت‌المال يا اموال وقف شده براى حجاج؛ تعيين هنگام مناسب براى سفر حج كه نه آن قدر زود باشد كه به تمام شدن توشه حاجيان بينجامد و نه آن قدر دير كه به سختى گرفتار شوند و از اعمال و مناسك حج بازمانند؛ تعزير يا حد زدن خطاكاران و ستم‌پيشگان؛ در صورت داشتن اختيار و شايستگى صدور حكم و يا واگذارى آن به اهلش؛ دادن فرصت كافى به افراد كاروان، براى انجام واجبات و مستحبات در ميقات؛ مهلت دادن به زنان معذور، براى انجام اعمال پس از برطرف شدن عذرشان؛ همراهى با زائران براى زيارت پيامبر و امامان: در مدينه و دادن مهلت به مقدار گزاردن مناسك زيارت و وداع. (براى مطالعه بيشتر ر.ك: الدروس، ج1، صص 495 و496 و الاحكام السلطانيه، صص194 و 197).