175نمىرسيدند، كاروان را به چند دسته تقسيم مىكردند و قرار مىگذاشتند كه در شهرى معين بههم بپيوندند؛ براى مثال، در حج خواجه بهاءالدين نقشبند، قافله در مرو دو دسته شد: بعضى به مشهد رفتند و گروهى نيز به هرات و تصميم گرفتند كه در نيشابور به هم رسند. 1
در دوره تيمورى كاروانهاى حج حتماً بايد از نجف و مشهد امام حسين(ع) مىگذشت. 2
مالياتهايى كه حجاج مىپرداختند، علاوه بر زكات و خراج، 3 شامل سوغات، پيشكش، سلامانه 4، شلتاقراهدارى، بختهباشى، خدمتانه، تمغا و باج 5 بود. از چهارپايان قافله ماليات الاغ مىگرفتند و در هر شهر بار آنها را مىگشادند و بسيار مورد آزار تمغاچيان، باجستانان، راهداران و يامچيان كه مأمور جمعآورى مالياتها بودند، قرار مىگرفتند. اين موارد در نشانهاى حكومتى كه در اين خصوص صادر مىشد، به وضوح نمايان است. از جمله اين احكام مىتوان به حكم سلطان حسين بايقرا در خصوص حج جامى كه در فصل سوم بهطور كامل آمده است، اشاره كرد. 6
در سال 891 ه.ق كه سلطان يعقوببيك آققويونلو قصد كرد كاروان و محمل به حجاز ارسال كند، از همه، بهخصوص مردم خراسان، استرآباد و مازندران دعوت كرد به حج روند و تسهيلات زيادى برايشان مقرر، و حجاج را از جميع مالياتها معاف كرد. در اين حكم آمده است:
عزايم خاطر همايون، بر اين معنا تصميم يافته كه در حجّه اثنين و تسعين و ثمانمائه