1503. اگر واسطه، اراده پادشاه را به نفع رعيت و احسان و رحمت به آنها تحريك نكند، پادشاه درخواست رعيتهايش را برطرف نمىسازد. از آنجا كه خداوند از پدر و مادر هم به بندگانش رحيمتر است، نياز به چنين واسطهاى ندارد. 1
ابن تيميه مىگويد: دعا و شفاعت شفيع طبق قضا و قدر و مشيت خداوند صورت مىگيرد و كسى كه دعاى شفيع را اجابت مىكند و شفاعت را مىپذيرد، همان كسى است كه خودش سبب و مسبب را خلق كرده است. 2
وى معتقد است كه منظور از وسيله در آيه: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ ؛ «ايمان به رسولخدا و پيروى كردن از اوست». 3 (مائده:35)
او مىگويد: طبق احاديثى كه از رسولخدا (ص) رسيده، شفاعت حضرت هم شامل مؤمن مىشود و هم كافر. اما بعضى از كفار از شفاعت حضرت در تخفيف عذاب نفع مىبرند نه در از بين رفتن كلى عذاب. متأسفانه وى بارها ابوطالب عموى پيامبر (ص) را كافر دانسته و مىگويد: حديثى از عباس بن عبدالمطلب (عموى پيامبر) در صحيح بخارى وجود دارد كه عباس نقل مىكند كه از پيامبر (ص) پرسيده است: يا رسولالله، تو نفعى به ابوطالب مىرسانى؟ و پيامبر (ص) مىفرمايد: « نَعَم هُو فى ضَحْضَاحٍ مِنْ نَارٍ وَ لَوْلا أَنَا لَكانَ فِى الدَّركِ الأَسفَلِ مِنَ النَّارِ ». 4 اين حديث را ابن تيميه بارها و بارها نقل مىكند و مىگويد: « فهذا نص صحيح صريح لشفاعته فى بعض الكفار أن يخفف عنه العذاب ». 5
طبق نظر ابن تيميه توسل به رسولخدا (ص) سه معنا دارد: