1511. به معناى اطاعت كردن از نبى. اين توسل واجب است و ايمان كامل نمىشود مگر به واسطه اطاعت از نبى (ص) .
2. توسل به دعا و شفاعت نبى. اين مربوط به زمان حيات ايشان است. در روز قيامت نيز مردم به شفاعت حضرت متوسل مىشوند.
3. به معناى درخواست از ذات نبى. اين را هيچ يك از صحابه، چه در زمان حيات نبى (ص) و چه بعد از مرگ آن حضرت، انجام ندادهاند. سپس ابن تيميه در ادامه مىگويد: احاديث ضعيفى در مورد اين نوع توسل وجود دارد كه حجت نيست. 1
او مىگويد: در صحيح بخارى آمده است كه عمر بن خطاب در زمان قحطسالى نزد عباس بن عبدالمطلب (عموى پيامبر) مىرود و مىگويد: براى ما طلب باران كن. در زمان حيات پيامبر به آن حضرت متوسل مىشديم و حالا به تو اى عموى پيامبر متوسل مىشويم. 2 بعد از اين روايت چنين نتيجه مىگيرد كه فقط مىتوان به دعاى انبيا در زمان حياتشان متوسل شد نه به ذاتشان، چون اگر توسل به ذات درست بود، توسل به ذات نبى بر توسل به عباس اولويت داشت، 3 ابن تيميه مىگويد: احدى از صحابه بعد از فوت نبى (ص) به او استغاثه نكردند. 4
نظر نهايى وى اين است كه منظور از شفاعت، قبول مشفوع اليه است (يعنى فرد شفاعتشونده). به اين معنا كه هرگاه خداوند بخواهد فردى را بيامرزد، به شفيعى اطاعتكننده اذن مىدهد تا او آن فرد را شفاعت كند و خداوند شفاعتش را مىپذيرد. 5