149ابن تيميه مى‌نويسد:

اگر كسى بگويد: ما از پيامبر (ص) بدان علت طلب شفاعت مى‌كنيم كه او به خداوند نزديك‌تر است و به او توسل مى‌جوييم، همچنان كه به درگاه شخص بزرگى به وسيله اطرافيانش متوسل مى‌شويم، ما در پاسخ مى‌گوييم: اين همان عمل برخى از مسيحيان و يهوديان است كه اخبار و رهبان‌ها را شفيع درگاه خداوند مى‌گرفتند و مانند عمل مشركان نسبت به بت‌هاست كه قرآن آن را بازگو مى‌كند. بنابراين، ميان خدا و ديگر بزرگان بشرى كه اطرافيان و خواصشان درباره مردم شفاعت مى‌كنند، فرق است، زيرا بزرگان (و پادشاهان) تقاضاى شفيع را از روى علاقه و محبت با ترس و وحشت يا حيا و رودربايستى برمى‌آورند، در حالى كه كسى بدون اجازه الهى نمى‌تواند اقدام به شفاعت احدى كند. ¹

او مى‌گويد وجود واسطه بين يك پادشاه و مردم به سبب يكى از دلايل سه‌گانه زير است:

1. پادشاه با واسطه از احوال مردم باخبر مى‌شود و چون خداوند سميع و بصير است، نياز به چنين واسطه‌اى ندارد.

2. خود به تنهايى عاجز از تدابير امور رعاياست. بنابراين، به آن واسطه نيازمند است، در حالى كه خداوند فرموده است:

وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً (اسراء: 111)

ستايش خدايى را كه نه فرزندى گرفته و نه در جهاندارى شريكى دارد و نه خوار بوده كه [نياز به] دوستى داشته باشد. و او را بسيار بزرگ شمار.

إِنَّ اللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ (عنكبوت: 20)

«خداست كه بر هر چيزى تواناست». بنابراين، باز هم خداوند نيازى به واسطه ندارد.