134علل ذاتى و داخلى در امر شفاعت اشاره دارند كه بنا به تأكيد قرآن، بهطور قطع، به اذن الهى، در آخرت واقع خواهد شد (همان، ص249).
ب) تعارض شفاعت با آيهاى خاص از قرآن
برخى ديگر از شبههگران با استناد به آيات خاصى از قرآن كريم، به طرح شبهه در خصوص شفاعت پرداخته و بيان داشتهاند با توجه به اينكه وقوع شفاعت خلاف نص صريح آيه مورد نظرشان مىباشد، امكان وقوع اين مسئله رد شده و امرى غير ممكن خواهد بود. در تبيين اين قسم از شبهات، به دو شبهه اشاره كرده و پاسخ ملاصدرا را بيان مىكنيم:
ب.1. برخى از شبههگران با استناد به آيه 10 سوره طارق، كه در آن، ضمن اشاره به احوال روز قيامت، آمده است: فَمٰا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَ لاٰ نٰاصِرٍ ؛ «در روز قيامت، براى او (انسان) هيچ نيرو و يارىرسانندهاى نخواهد بود»، بيان داشتهاند كه چون شفاعت نوعى نصرت و يارى است و خداوند هرگونه يارى و نصرت را بهطور مطلق رد كرده است، لذا وقوع شفاعت در قيامت نيز رد مىگردد.
پاسخ شبهه: ملاصدرا در پاسخ به شبهه مذكور، ابتدا به پاسخهاى ارائه شده توسط ديگران اشاره كرده است كه البته مورد پسند وى واقع نشده و ضمن نقد و ردّ آنها، به بيان پاسخ مورد نظر خود اقدام كرده است. پاسخى كه گروهى از مسلمانان به شبهه مذكور دادهاند اين است كه در آيه مورد استناد، در كلمه «له» ضمير «هاء» به انسان برمىگردد كه مهمل است و مهمل نيز در قوه جزئيه مىباشد. لذا آيه به صورت كلى، هرگونه يارى را ردّ نمىكند. به همين سبب، نمىتواند وقوع شفاعت را رد كند.
ملاصدرا پاسخ مذكور را صحيح و قانعكننده ندانسته و در ردّ آن مىگويد: پاسخ ارائه شده به سبب آيه 37 سوره عبس كه مىفرمايد: «در آن روز براى هر