129مجرمين و اهل شقاوت تقسيم شدهاند كه بر اساس آن، سعدا به بهشت ابدى مىروند و اهل شقاوت در دوزخ ابدى جاى مىگيرند. ولى مجرمين پس از رفتن به دوزخ، دو گروه مىشوند: گروهى پس از اتمام دوران عذاب و انتقام، اجازه خروج از آتش مىيابند و گروهى ديگر، قبل از اتمام دوران عذاب، به سبب شفاعت انبيا و علما و شهدا و كسانى كه مقام شفاعت دارند، از آتش خارج مىگردند (23، ص222).
در جمعبندى تقسيمبندىهاى مذكور مىتوان گفت از ديدگاه ملاصدرا انسانها در قيامت سرنوشتهاى متفاوتى پيدا مىكنند. گروهى به سبب اعمال نيك و صفاى باطنشان، راساً و بدون تعلق شفاعت، اهل نجات بوده، بهطور ابدى در بهشت جاى مىگيرند:
صالحان امتم خود فارغند
(39، دفتر ششم، ص900)
گروهى ديگر به سبب كفر و عصيان و رسوخ پليدى و زشتى در باطنشان، شايستگى شفاعت را از دست مىدهند و تا ابد در دوزخ باقى مىمانند. ولى گروه سوم به سبب مخلوط كردن اعمال صالح با معاصى، در آتش قهر الهى معذب مىشوند، ولى عذاب آنها ابدى نيست؛ بلكه گروهى از آنها پس از اتمام دوران عقوبت، اجازه مىيابند از آتش خارج شده، به بهشت ابدى وارد شوند و گروهى ديگر قبل از اتمام دوران عقوبت، به سبب شفاعت شافعين به بهشت مىروند.
و) شفاعت مغفرت و اشكالات وارد شده
شفاعت به معناى واسطه شدن براى بخشش گناهان، با انتقادات و شبهات فراوانى مواجه شده و مخالفتهاى مهمى با آن صورت گرفته است؛ تا جايى كه گروهى از مسلمانان اعتقاد به آن را شرك و معتقدين به آن را كافر دانستهاند (37، ص97). از